Większość firm płaci za prąd według umowy podpisanej lata temu i przedłużanej automatycznie. To najprostszy do naprawienia koszt stały nie wymaga inwestycji, zmiany sprzętu ani przestoju.
Gdzie zwykle są pieniądze
Po pierwsze: cena za kilowatogodzinę z umowy sprzedaży. To jedyny składnik rachunku, który podlega negocjacji opłaty dystrybucyjne są taryfowe i identyczne u każdego sprzedawcy.
Po drugie: dopasowanie taryfy do rzeczywistego profilu zużycia. Zakład pracujący na dwie zmiany i biuro czynne od ósmej do szesnastej powinny mieć zupełnie inne rozliczenie stref.
Po trzecie: moc umowna. Zamówiona kiedyś „z zapasem” jest opłacana co miesiąc niezależnie od tego, czy kiedykolwiek została wykorzystana.
Czego szukać w fakturze
Rozdziel pozycje na sprzedaż energii i dystrybucję. Sprawdź, w jakich godzinach faktycznie zużywasz najwięcej, i porównaj to ze strefami w taryfie. Zwróć uwagę na opłaty za przekroczenie mocy, jeśli się powtarzają, parametry umowy nie odpowiadają temu, jak firma pracuje.
Ile to realnie daje
Przy zużyciu rzędu kilkudziesięciu megawatogodzin rocznie różnica między umową sprzed kilku lat a bieżącą ofertą rynkową potrafi wynieść kilkanaście procent rachunku. Przy zakładach produkcyjnych i chłodniach, więcej, bo tam każdy grosz na kilowatogodzinie mnoży się przez duży wolumen.
Zmiana sprzedawcy w praktyce
Nie wiąże się z przerwą w dostawie prądu ani z wymianą licznika. Sieć dystrybucyjna pozostaje ta sama, zmienia się wyłącznie podmiot, który sprzedaje energię. Formalności to w praktyce jedno pełnomocnictwo i wypowiedzenie dotychczasowej umowy w terminie.
Od czego zacząć
Od ostatniej faktury i aktualnej umowy. Na tej podstawie da się w kilkanaście minut policzyć, czy jest co poprawiać, i pokazać różnicę w skali roku jeszcze przed jakąkolwiek decyzją.
